Lezingen

Over de lezing

De lezing is geen theorie en geen betoog. Het is mijn eigen verhaal, chronologisch verteld, zo eerlijk als ik het kan.

Het gaat over wat er gebeurde toen ik zeven was. En over wat er vijf jaar later nog een keer gebeurde, in een ziekenhuiskamer. Over de zesentwintig jaar daarna waarin ik overtuigd was dat het seksueel misbruik geen invloed op mij had gehad: hard werken, geld verdienen, aanzien kopen. Een huwelijk, twee kinderen, een scheiding. Daarna een relatie die alles in beweging zette. Op mijn 38ste werd ik voor het eerst bewust van de impact die het trauma al die jaren had gehad.

Daarna volgden jaren van zoeken. Veel therapeuten en hulpverleners, regulier en alternatief. Sommige deden me goed, veel ook niet. Wat voor mij het verschil maakte vertel ik in de lezing, niet om te oordelen, wel in de hoop dat het zowel aan de kant van het slachtoffer als aan de kant van de hulpverlening een verschil gaat maken. Als man met dit verhaal kom je overigens een extra laag tegen, en daar vertel ik ook iets over.

Tijdens mijn opleiding aan de Fotoacademie kreeg ik een opdracht over mijn eigen kindertijd. Dat was het moment waarop ik mijn verhaal voor het eerst in beelden durfde te brengen. Daar kwam later mijn afstudeerproject Alles komt goed uit voort: een serie over jongeren die op welke wijze dan ook getraumatiseerd raakten, maar zich op jonge leeftijd al bewust waren van de impact, én die de moed hadden er iets mee te doen.

De titel is bewust ironisch, het is wat je vaak van anderen te horen krijgt. In mijn ervaring komt het niet allemaal goed, en blijf ik altijd gevoelig voor bepaalde triggers. In mijn lezing ga ik in op hoe ik daarmee heb leren omgaan, en hoe dat ervoor heeft gezorgd dat ik de laatste jaren weer oprechte geluksmomentjes heb kunnen ervaren.

Voor wie

Ik geef deze lezing voor drie soorten publiek:

• Hulpverleners en professionals die werken met mensen na seksueel geweld

• Opleidingen waar studenten in aanraking komen met dit werk (sociaal werk, psychologie, fotografie, journalistiek)

• Congressen rond trauma, veerkracht, beeldvorming of documentaire

Het verhaal is hetzelfde, het accent verschuift per publiek. Bij hulpverleners vertel ik meer over wat wél en niet werkte in mijn eigen zoektocht door de zorg, en over wat mij als man met dit verhaal in het bijzonder in de weg zat. Bij opleidingen ligt de nadruk op hoeveel tijd er kan zitten tussen wat er gebeurt en het moment dat iemand er iets over durft te vertellen. Bij congressen gaat het meer over het project zelf en over wat fotograferen kan bijdragen aan mensen die gehoord en gezien willen worden.